mood: sad music: Dead Can Dance - Rainbow Voice

"Patay na c ambo. lfs dati sa uplb. binaril s bus terminal s bulan, sorsogon mga 6am ngaung araw. 31-Hulyo-2006 08:39:03"

"Bday nya khp0n. Pbalik xa s legaspi ngaung umaga kc nga dun xa nag-aaral. Kasama nya mga kapatid. Sa bus xa binaril kc nag-aantay dun ung asailant. Tmbang style. 31-Hulyo-2006 13:45:48"

"Wla pang cartographic sketch pero may pnadala n ang pulisya ng gagawa ng sketch.  0ng0ing ang investigati0n sa PNP-Bulan. 
31-Hulyo-2006 13:46:06"

"Maraming salamat at kayo na lang pinagkukunan naming pamilya ng lakas para bakahin ang hinagpis at kirot sa kanyang pagkawala, at ang kanyang mga alaala na lamang ang nananatiling bumibigkis. ibayong ingat mga anak ng bayan...Mula sa tatay ni Ambo.
-Dagñalan, Karen: +63918XXXXXXX  3- Agosto-2006 08:55:13"

------------
Nang makita ko ang litrato niyo nina Cris Hugo, saka pa lamang bumuhos ang luha. Ambo, pasensya ka na, hindi ako nakapunta sa iyong parangal sa Los Baños. Naaalala ko pa yung biyahe natin papuntang Sorsogon kasama nina Kaka at ni Jo. pumunta tayo kina Jarek sa Tabaco, Albay, bago pumunta sa bahay niyo sa Sorsogon. ipinakilala mo pa nga kami sa mga kapitbahay niyo, sa dati mong guro noong elementarya, at doon tayo tumuloy sa bahay ng pamilya mo. Nagpunta pa nga tayo sa Irosin hot springs at sandaling nagkuwentuhan tungkol sa mga plano natin sa buhay. Kahit sa bahay sa LB, puro masasayang alaala ang dumadampi sa isipan dahil lagi ka naman kasi nagpapatawa. Kaya ka nga tinawag na Rambo, isang malaking biro tuwing nabubulol ka at hindi makabigkas ng R. Nagiging "Wambo" tuloy kaya ginawa na talagang Ambo ang pangalan mo.

Nang maagasan si Chongki, pasensya ka na at hindi na ako nakialam. Habang lumipas ang mga taon, bumalik ka na sa Bicol at kami naman sa LB, sa mahiwagang Kuki Haus nina PJ, ay nagkanya-kanya na ring buhay. Natuwa ako nung malaman kong nag-aaral ka na sa Aquinas at nagbabagong-buhay na, mula sa mga kalokohan natin dati sa LB. Malaking pagbabago talaga.

Pasensya ka na at nung huli naming biyahe pa-Bicol nina Bon, Kat at Migz ay hindi na namin nagawang dumaan sa Sorsogon. Naisip ko ngang siguro pwede naman kaming magbiyahe muli para tingnan kung ano na kalagayan niyo diyan.

Huli na pala. Halos hindi ako makapaniwala na ikaw na napakamasayahin at magaling umangkop sa iba't-ibang ugali ang mauuna pang magbuwis ng buhay. Hindi ko maiwasan ang makaramdam ng kaunting panlulumo sapagkat isa ako sa mga naghikayat sa iyong magpatuloy, kumilos, huwag malulong sa buhay-bisyo ng mga kabataang wala nang pangarap. Hindi ko inasahan na dugo pala ang kapalit ng iyong kapasyahan. Pasensya ka na.

Siguro, huli na nga ang lahat at hindi kailanman matutubos ng pagpapasensya ang kawalan ng hustisya sa pagpaslang sa iyo, katatapos pa naman ng kaarawan mo. Siguro, hindi rin sapat na manahimik na lang ako at makuntento sa simpleng buhay estudyante. Siguro, hindi tama na panlulumo ang maging katapat ng iyong pagsasakripisyo.

Ang isang sigurado, sa harap ng mga nararamdaman kong agam-agam, ay ang tumitinding pagtutol sa mga paglabag sa mga karapatang pantao. Anumang solusyon sa krisis na ito, ang inaasahan ko lamang ay ang pagpapakatatag ng lahat ng mga nagmamahal kay Ambo na patuloy na sumuong sa hamon ng paglaban.

Ambo, hindi kami titigil hangga't walang katarungan para sa iyo at sa lahat ng katulad mo.